بين دو چوب يا دو سنگ خفه مىكردند و مىخوردند . * ( وَالْمَوْقُوذَةُ ) * يا آنكه حيوان را آنقدر مىزدند تا كشته مىشد و مىخوردند . * ( وَالْمُتَرَدِّيَةُ ) * يا آنكه حيوانى از كوه يا بلندى بيفتد و بميرد ، آن را مىخوردند . * ( وَالنَّطِيحَةُ ) * حيوانى كه در شاخ بازى كشته شود . * ( وَما أَكَلَ السَّبُعُ ) * آن شكارى كه سگ شكارى كشته باشد و به تذكيه نرسيده . * ( وَما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ ) * عادت مشركين جاهليت بود كه حيوان را در نزد بت منصوب مىكشتند و خون او را بر آن صنم مىماليدند و براي تبرّك آن را مىخوردند . * ( وَأَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالأَزْلامِ ) * محل شاهد اين است كه مىفرمايد : طلب نكنيد خوردن قسمت آن شتر يا آن چيزى را كه به قمار كشته شده يا به دست آمده كه به جميع اقسام قمار حرام است . چنانچه در جاهليت دائر بود يكى از اقسام قمار كه بر ده تير قمار داشتند بر هفت دانهء آن تيرها تعيين سهام و نصيب مىنوشتند و بر هر سهمى اسمى مىگذاردند و بر سه تاى ديگر قداح و سهمى نبود . آنگاه صاحبان هر سهمى كه به اسم او بيرون مىآيد به قدر قسمت خود ببرد و آن ديگران قيمت شتر را بايد بدهند . اين بود قواعد كفّار و مشركين در زمان جاهليت تا آنكه پيغمبر خاتم در شريعت مطهّرهء عادلهء محمّديه اين ظلم بيّن آشكار را حرام فرمود و اعلان حرمت قمار را به همهء عالم دستور داد . فاعتبر أيّها المسلم الفطن . ببين جهّال مسلمين ما را كه امروز اسم اين ظلم فاحش را حظ و يا نصيب گذارده و فرمان قرآن و اعلان شرع مطهّر محمّدى پشت سر انداخته به طمع و توهّم باطل ، پول حلال خود را مىدهد و به زير بار اين ضرر معلوم مىرود به اميد حرام موهوم خيالى . [ خاتمه در تحذير از مجالست رفيقان بد ] [ سبب ] عمدهء اين جهالات و مخاطرات ، مبتلا شدن به معاشرت با